گزارش ماه می ۲۰۲۰ HoogWegt

عبارت “پایدار” بیش از سه دهه است که مورد استفاده قرار گرفته، ولی با وجود نگرانی ها در مورد تشدید تغییرات آب و هوا و افزایش جمعیت زمین به بیش از ۷.۸ میلیارد نفر، سه رکن اصلی پایداری، سود، مردم و کره زمین، معنای عمیق تری به خود گرفته است.

مصرف کنندگان بسیاری از روند پایداری رژیم غذایی را هدایت می کنند. این رژیم غذایی به عنوان رژیمی تعریف شده که باعث سلامت انسان شده و در عین حال، منابع زمین را برای استفاده نسل های آینده حفظ می کند. با اینکه مصرف کنندگان بر اساس طعم، قیمت، تسهیلات و ارزش غذایی خرید می کنند، تعددی مصرف کننده رو به رشد نیز هستند که خرید خود را بر اساس تقویت سلامت کره زمین انجام می دهند. صنعت جهانی لبنیات نیز به این عمل با پیشرفتهای چشمگیری در اداره امور محیط زیست پاسخ داده است.

پیشروی به سمت استفاده از مواد غذایی ارگانیک و گرایشات دیگر

چندین روند پایداری از جمله خرید مواد غذایی ارگانیک، خرید مواد غذایی که به صورت محلی تولید می شوند و اضافه کردن جایگزین های گیاهی به رژیم غذایی ، مصرف کنندگان را به خود جذب کرده اند. طبق گزارشی از جانب مرکز مشاوره تحقیقات بازار آماری هند، انتظار می رود از سال ۲۰۱۷ تا سال ۲۰۲۶، بازار جهانی مواد لبنی ارگانیک به طور میانگین سالیانه ۸.۹% افزایش داشته و به ۳۴.۹ میلیارد دلار برسد. مصرف کنندگانی که مواد ارگانیک میخرند، معمولا به تعهدات حفظ سلامتی و محیط زیست، از طریق استفاده از مواد ارگانیک و بدون استفاده از مواد آفت کش در خوراک و عدم استفاده از آنتی بیوتیک و هورمون های رشد برای گاوها، تمایل دارند. از این طریق، شیر تولید شده به اندازه شیر ارگانیک ارزش غذایی داشته و بی خطر است، همچنین بازده تولید شیر بیشتر بوده و برای تولید حجم یکسانی از شیر، تعداد گاو کمتری نیاز است.

گرایش به خرید از تولیدکنندگان محلی، برای حمایت از انجمن های کوچک و کاهش هزینه حما و در نتیجه، کاهش گازهای گلخانه ایست که با سوزاندن سوخت های فسیلی آزاد می شوند. این مشکل معمولا در مناطقی که کمبود مواد غذایی دارند و یا به واردات مواد لبنی متکی هستند، وجود ندارد. با این حال، تولید محلی مواد غذایی همیشه به پیداری محیط زیست کمک نمی کند، مثالا تولید شیر در مناطق خشک به اندازه تولید در مناطق با آب و علوفه زیاد قابل مقایسه نیست.

تمایل روز افزون مصرف کنندگان به جایگزین های لبنی گیاهی، کمی پیچیده است. ا اینکه تحقیقات نشان داده اضافه کردن محصولات گیاهی به رژیم غذایی برای این سیاره مفید است، ممکن است تولید برخی از این جایگزین های لبنی به کره زمین آسیب بیشتری وارد کند. برای مثال، برخی از کارخانه های تولید روغن هسته خرما در آسیا و نقاط دیگر، و مزارع سویا آمریکا جنوبی معمولا در ازای جنگل زدایی هستند و تولید بادام نیز متکی به حجم زیادی از آب و استفاده مرتب از آفت کش هاست.

با این حال، کم کردن لبنیات در رژیم غذایی لزوما به معنی کاهش گازهای گلخانه ای نیست. چرا که جبران کردن مواد مغذی و کالری محصولات لبنی نیازمند مصرف بسیاری از محصولات دیگر است. این محصولات شامل محصولات گیاهی هستند که اثری از کربن برجا میگذارند. مجموع کربن تولیدی بازار جایگزین های لبنی گیاهی، معمولا کمتر از محصولات لبنی است، ولی تنها به دلیل آنست که صنعت لبنیات دنیا، بیش از ۳۰ برابر بزرگتر از بازار جایگزین های گیاهی پروتئین است.

مصرف کنندگان به نحوه تولید و بسته بندی محصولات نیز دقت می کنند. در نتیجه آن، فرآوران لبنی در تلاشند از بسته بندی های یکبار مصرف پرهیز کرده و به سمت تولید بسته بندی هایی بدون مواد دور ریختنی پیشروی کنند. و در همین حین، انرژی و منابع طبیعی دیگر را حفظ کرده و در صورت امکان، عرضه محلی داشته باشند.

نظریه جهانی

تولید شیر آمریکا در ماه آوریل ۱.۴ درصد رشد سالیانه داشت. با این حال، ۱ تا ۱.۵ درصد تولید شیر ماه آوریل دور ریخته شد. شیر تولیدی آمریکا که به بازار راه پیدا کرد، در مقایسه با سال گذشته متعادل بود. عرضه شیر برزیل کمتر از حد انتظار بوده و از ۲%+ به ۱.۵%- رسید که بیشتر به دلیل تاثیر بحران کرونا بر محصولات بود که به بازار راه یافته اند. اتحادیه اروپا، در اثر بحران کرونا، کاهش تولید شیر قابل توجهی را تجربه نکرد. کارخانه های فرآوری بدون تاثیر بر ظرفیت کارخانه، به خوبی شیر تازه را مدیریت کردند. با این حال، تمام اروپا کمبود بارش داشته که در نرخ تولید تاثیر گذار است. نرخ رشد در انگلستان، فرانسه، آلمان و هلند در حال کم شدن است. در حال حاضر، به علت کیفیت نداشتن علف ها، محتوای موجود در حد استاندارد نیست. از نظر جهانی، به غیر از امارات، ۱۰ کشور اصلی وارد کننده لبنیات، در ژانویه و فوریه واردات کمتری داشتند. نکته قابل توجه این است که واردات چارک اول سال در چین با وجود ارقام وارداتی زیاد در سال ۲۰۱۹، تنها کمی پایین تر از سال گذشته است.

پایداری بیشتر مناطق لبنی پیشرفته

تولید جهانی شیر ۴% و تولید گوشت به تنهایی ۲.۹ عامل انتشار گازهای گلخانه ای هستند. تقریبا ۹۳% انتشار این گازها از مزارع نشات میگیرند که عموما در کشورهای اصلی تولید لبنیات هستند. انتشار گازهای گلخانه ای نشات گرفته از مزارع لبنی، در مهمترین مناطق تولید در آمریکا شمالی، اروپا غربی و اقیانوسیه بین ۷۸% تا ۸۳% مجموع گازهای گلخانه ای منتشر شده در مزارع را شامل می شود. این درحالیست که مناطقی که تا حد کمتری پیشرفته باشند، بین ۹۰% تا ۹۹% انتشار این بخش را شامل می شوند.

اتحادیه اروپا با به کار گیری چندین استراتژی سعی در کاهش انتشار صنعتی گازهای گلخانه ای دارد که این استراتژیها به سیاست های چندلایه نیز کمک می کنند.

ایرلند، یکی از مناطقی که بیشترین رشد در تولید شیر را دارد، اخیرا در جهت کاهش انتشار گازهای گلخانه ای از طریق فعالیت های کشاورزی فعالیت می کند. نشخوارکنندگان مستقر در مراتع ایرلند، ۷۰% تا ۹۰% نیتروژن در مراتع دفع می کنند و منبع تولید گازهای گلخانه ای به شمار می روند.

صنعت لبنیات آمریکا نیز در تلاشست تا پایداری محصولات خود را افزایش دهد. صنعت لبنیات آمریکا تقریبا ۲% از مجموع گازهای گلخانه ای منتشر شده را در بر میگیرد. اصلاحات انجام شده در بازده تولید شیر، راحتی گاوها، سلامت و ارزش غذایی و تولید مثل گاوها در طول زمان صنعت لبنیات آمریکا را به پایداری نزدیکتر کرده است. امروزه، تولید یک گالن شیر نسبت به سال ۱۹۴۴، نیاز به ۹۰% مراتع و ۶۵% آب کمتری دارد که در نتیجه آن کربن به جا مانده ۶۳% کمتر خواهد بود.

انتشار گازهای گلخانه ای نیوزلند از مزارع لبنی بازه ای از ۳.۱ تا ۱۸.۸ تن در هر هکتار را شامل می شود. برای کاهش اثرات جانبی بر محیط، مزارع لبنی نیوزلند را بزرگتر کرده و سعی می کنند کمتر از قبل از مراتع استفاده کرده و بیشتر به علوفه برای خوراک دام ها متکی باشند.